جلد اول | فصل ۳
مسافری اروپایی یک تور ده‌روزه به ایران می‌خرد؛ بگذارید فرض کنیم سه هزار یورو. حالا این پول را دنبال کنید. بخشی به آژانس خارجی می‌رود، بخشی به بلیط هواپیما، بخش بزرگی به هتل‌های زنجیره‌ای، بخشی به آژانس داخلی و بخشی به راهنمای رسمی.
و صنعتگری که در بازار وکیل دست‌بافته می‌فروشد؟ مبلغ کمی. راهنمای محلی جوان که تاریخ و زبان بلد است؟ شاید هیچ. خانواده‌ی روستایی که می‌توانست تجربه‌ی اصیل بدهد؟ اصلاً در این چرخه نیست.
تحلیل: این مثال تقریبی است و ارقام دقیق از تور به تور فرق می‌کند، اما الگو واقعی است: هر واسطه یک لایه هزینه اضافه می‌کند و هرچه به آخر زنجیره نزدیک‌تر می‌شویم، کسی که تجربه را واقعاً می‌سازد کمترین سهم را دارد. این فقط ناعادلانه نیست؛ ناکارآمد هم هست.
جمله‌ی کلیدی: گردشگری قدیمی یک سیستم استخراج بود، نه یک سیستم توزیع.
سؤال برای شما: اگر سفر بعدی‌تان را مستقیم از میزبان محلی رزرو کنید، چه چیزی عوض می‌شود؟