جلد اول | فصل ۳
ونیز در روزهای اوج گردشگری، تعداد توریست‌هایش از تعداد ساکنانش بیشتر می‌شود. مردم خانه‌هایشان را می‌فروشند و می‌روند. شهری که هزار سال زنده بود، از درون خالی می‌شود.
کسی جلویش را نگرفت، چون پول می‌آمد. این پایان طبیعی گردشگری بدون سیستم است: شهری زیبا که قربانی زیبایی خودش می‌شود.
تحلیل: ونیز یک هشدار است، نه فقط یک خبر. نشان می‌دهد که موفقیت بدون طراحی می‌تواند همان چیزی را نابود کند که موفقیت از آن می‌آمد. ایران هنوز در موقعیتی است که می‌تواند قبل از رسیدن به این نقطه، مسیر را عوض کند. اما این پنجره همیشه باز نمی‌ماند.
جمله‌ی کلیدی: بزرگ‌ترین خطر برای یک مقصد، گاهی خودِ محبوب شدن بدون برنامه است.
سؤال برای شما: کدام جای محبوب ایران را می‌شناسید که شروع به «ونیزی شدن» کرده است؟