جلد اول | فصل ۴
ایران بیش از پنجاه هزار روستا دارد. بیایید یک حساب ساده بکنیم. فقط یک درصدشان، یعنی ۵۰۰ روستا، وارد شبکه‌ی گردشگری شوند. هر روستا ماهی فقط ده مسافر بپذیرد و هر مسافر یک شب بماند و پانصد هزار تومان خرج کند.
۵۰۰ روستا × ۱۰ مسافر = ۵٬۰۰۰ مسافر در ماه. ضربدر ۵۰۰ هزار تومان می‌شود ۲٫۵ میلیارد تومان در ماه، یعنی حدود ۳۰ میلیارد تومان در سال که در روستاها می‌ماند.
تحلیل: این عدد، بدون هیچ مبالغه‌ای، نشان می‌دهد چرا «کوچک شروع کردن» کافی است. نکته در بزرگی عدد نیست؛ در مقصد آن است. ۳۰ میلیارد تومان در یک شرکت بزرگ، یک ردیف بودجه است؛ در پانصد روستا، پانصد دلیل برای ماندن است. و اگر همین حساب را برای ده هزار روستا بکنید، هنوز فقط بیست درصد ظرفیت را فعال کرده‌اید.
جمله‌ی کلیدی: این یک رویا نیست؛ یک ضرب است، و هنوز کسی انجامش نداده.
سؤال برای شما: اگر ده مسافر در ماه به روستای شما می‌آمد، چه چیزی در زندگی مردم آنجا عوض می‌شد؟