جلد اول | فصل ۸
پایداری نباید یک فصل جدا یا یک شعار باشد؛ باید یک پارامتر در خودِ عامل هوشمند باشد، کنار قیمت و کیفیت و تطابق. سه اصل:
ظرفیت تحمل به عنوان یک عدد واقعی: هر روستا و کویر و جنگل یک عدد دارد: چند مسافر در چه بازه‌ای بدون آسیب به طبیعت و فرهنگ. وقتی ماسوله به ظرفیتش نزدیک شود، عامل مسافر بعدی را به روستای کوچک‌تر کنارش هدایت می‌کند.
مشارکت جامعه در صندوق‌ها: بخشی کوچک از هر تراکنش به صندوق محلی می‌رود و خود جامعه درباره‌ی مصرفش تصمیم می‌گیرد.
شفافیت در برابر جامعه، نه فقط مسافر: چند مسافر آمده؟ صندوق چقدر رشد کرده؟ آیا به ظرفیت نزدیک شده‌ایم؟
تحلیل: این اصول هزینه‌ی رشد نیستند؛ شرط ادامه‌ی آن‌اند. تفاوت اصلی در این است که «نه گفتن» از ابتدا در طراحی سیستم گنجانده شده باشد.
جمله‌ی کلیدی: پایداری یعنی گاهی نه گفتن، حتی وقتی تقاضا هست.
سؤال برای شما: «ظرفیت تحمل» شهر یا محله‌ی شما چقدر است و چه کسی آن را تعیین می‌کند؟