جلد اول | فصل ۸
تصویر ۲۰۳۵ در کتاب این است: ماسوله هنوز ماسوله است. اتوبوس‌های بیست‌نفره‌ی چهارساعته نمی‌آیند؛ گروه‌های کوچک‌تر می‌آیند و دو سه شب می‌مانند. وقتی ماسوله به ظرفیتش نزدیک است، عامل به مسافر می‌گوید: «هفته‌ی بعد بیا، تجربه‌ی بهتری خواهی داشت؛ یا همین حالا روستای کوچک‌تری در همان مسیر آماده است.» بیشتر مسافران قبول می‌کنند، چون صداقت سیستم خودش بخشی از تجربه است.
همان زن محلی حالا اقامتگاهی سه‌اتاقه دارد. می‌گوید: «ماسوله بیشتر شده.»
تحلیل: منطق اقتصادی ساده است: کویری که نابود شود مسافر نمی‌آورد، جنگلی که از بین برود تجربه‌ای برای فروش ندارد، فرهنگی که تهی شود دلیلی برای آمدن باقی نمی‌گذارد. پایداری یک محدودیت بر رشد نیست؛ شرط رشد بلندمدت است.
جمله‌ی کلیدی: یک شبکه‌ی خوب، هر چه بیشتر کار کند، زمین را غنی‌تر می‌کند.
سؤال برای شما: آیا حاضرید برای تجربه‌ای بهتر، یک هفته دیرتر سفر کنید؟