جلد اول | فصل ۹
تصویر ۲۰۳۵: معلمی گروه دانش‌آموزان دوازده‌ساله را به روستایی کوچک می‌برد که سه سال پیش در هیچ نقشه‌ای نبود. پسربچه‌ای می‌پرسد: «اینجا هنوز آدم زندگی می‌کند؟» راهنما لبخند می‌زند: «بله. و یکی‌شان الان دارد برایت توضیح می‌دهد.» او هفت سال پیش خودش باور نداشت روستایش چیزی برای نشان دادن دارد. حالا معلم همان باور برای نسل بعدی است.
تحلیل: هویت یک پروژه‌ی ناتمام است، اما این تصویر نشان می‌دهد می‌تواند نتیجه‌ی یک سیستم باشد. یک تفاوت ظریف را هم باید حفظ کرد: مراسمی که «برای توریست» اجرا شود ماهیتش را از دست می‌دهد و می‌شود نمایش؛ مراسمی که مسافر به آن «دعوت» شود، همان است که بود.
جمله‌ی کلیدی: دیده شدن به باور تبدیل می‌شود، باور به هویت، و هویت به آینده.
سؤال برای شما: چه چیزی از فرهنگ شما «برای دیگران اجرا» می‌شود و چه چیزی هنوز «زندگی» است؟