*جلد دوم | فصل ۱*
حسین به یک دلیل رد نشد؛ پنج دلیل ساختاری:
۱. **سیستم اعتبار به گذشته‌ی رسمی نگاه می‌کند**، نه به ظرفیت آینده.
۲. **وثیقه به‌جای ظرفیت:** کسی که وثیقه دارد کمتر وام لازم دارد و کسی که وام لازم دارد وثیقه ندارد.
۳. **مقیاس به نفع بزرگ‌هاست:** پردازش وام کوچک تقریباً همان هزینه‌ی وام بزرگ را دارد، پس برای بانک نمی‌صرفد.
۴. **اطلاعات نامتقارن:** همسایه‌ها می‌دانند حسین امانتدار است، اما بانک نمی‌داند.
۵. **طراحی برای ثبات، نه توزیع:** کاهش ریسک و افزایش دسترسی گاهی در تضاد مستقیم‌اند.
**تحلیل:** این‌ها نشان‌دهنده‌ی بدخواهی نیستند؛ نقص طراحی‌اند. و همین است که امید می‌دهد: نقص طراحی را می‌شود با طراحی بهتر عوض کرد. بیش از یک میلیارد بزرگسال در جهان هنوز حساب بانکی ندارند و حسین فقط یکی از آن‌ها نیست؛ نماینده‌ی کسانی است که حساب دارند اما اعتبار ندارند.
**جمله‌ی کلیدی:** نه بدخواهی، نه فساد؛ نقص طراحی.
**سؤال برای شما:** اگر بانک به‌جای وثیقه، «ظرفیت» شما را می‌سنجید، چه چیزی در پرونده‌ی شما می‌دید؟
—